Γέλια , φωνές… στα ανοιχτά παράθυρα
φυλακισμένα χαμόγελα
Όχι δεν θα φύγω πάλι
Καμιά παρόρμηση απόγνωσης
Δεν θα με διώξει
Θέλω να σας έχω μάρτυρες
Όταν θα οραματίζομαι τη λάμψη
απ’ τις αστραπές
όταν θα συνεχίσω να περπατώ…
πέρα απ’ την άρνηση και την αδράνεια
στη θύελλα και στη καταιγίδα
μες τις χαρμόσυνες αποχρώσεις του μωβ
ανάλαφρα
όμοιος με τον άνεμο
σε μια ευθεία καμπύλη που δεν θα υποκύπτει
σε καμιά λογική
Το άλλοθί μου θα ‘στε εσείς
Ο σπασμένος μου καθρέφτης
Για να πετάξω ψηλά
Θ’ ανασηκώνω αργά τα μάτια
και θα καθρεφτίζομαι
σαν μια στιγμή ξεχασμένη
που γύρισε πίσω να στοχαστεί
όσα δεν κατόρθωσε ν’ αλλάξει
το σώμα μου δεν θα λυγίσει για κανένα
θα μεγαλώνω τις λέξεις με χαμόγελα
να φτάνουν τα όνειρα σας
κι’ αν σε πολλά έχω απατηθεί
για ένα είμαι βέβαιος
ότι έχω μέσα μου είναι δικό σας
ο ήλιος, η αθωότητα, το φώς,
η θάλασσα, η ζωή που βαθαίνει
ναι στ’ αλήθεια
ότι αγαπώ υπαγορεύει τη θέλησή μου
αναπαύεται μέσα μου
πάνω από λάθη και αμφιβολίες
σαν όμορφη σκιά που γαληνεύει το ανεξήγητο
τίποτα το περίεργο δεν υπάρχει
ο άνεμος , το ύψος
το μονοπάτι προς το φως
το ανοιχτό πέλαγος
μπροστά σε μια ηλιόλουστη άκρη
η στιγμή που ξαναγεννιέται
χωρίς εσένα…
μείνε εδώ να νοιώσεις την απόλαυση
η εξουσία της ζωής συνεχίζεται…
